<!– /* Font Definitions */ @font-face {font-family:"Cambria Math"; panose-1:0 0 0 0 0 0 0 0 0 0; mso-font-charset:1; mso-generic-font-family:roman; mso-font-format:other; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:0 0 0 0 0 0;}@font-face {font-family:Calibri; panose-1:2 15 5 2 2 2 4 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1073750139 0 0 159 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; margin-top:0cm; margin-right:0cm; margin-bottom:10.0pt; margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-fareast-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi; mso-fareast-language:EN-US;}.MsoChpDefault {mso-style-type:export-only; mso-default-props:yes; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-fareast-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi; mso-fareast-language:EN-US;}.MsoPapDefault {mso-style-type:export-only; margin-bottom:10.0pt; line-height:115%;}@page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:70.85pt 70.85pt 2.0cm 70.85pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;}div.Section1 {page:Section1;}–>

Vroeger

Vroeger werkte ikbij de thuiszorg. Vroeger hadden mensen het regelmatig over vroeger. Vroegervond ik dat maar vreemd, ik leefde tenslotte in het heden. Dat is echter nietmeer zo!

Net zoals ikvroeger in het heden leefde, zo leef ik heden in het verleden. Althans, daarben ik de afgelopen nog door enkele Esthers op gewezen. „Waarom heb je al eenhalf jaar niets geschreven op je web-log?”

Tja, vroeger zag je nog wel eenskleine onderwaterwezens, gristenhonden, stripfiguren of ander interessant volk. Maar nu? Nu heb ik nog eenverhaal over een kat die dankzij een verslaafde een beter leven heeft gekregen opde plank staan (waargebeurd) . Waarom u daar nog niet van op de hoogte bentgebracht? Tijd he, tijd. Boy George song ooit ‘Time won’t give me time’ en daarsloeg ie de spijker op de kop. Maar datzei hij vroeger, he? Ik heb de aantekeningen, een vriend van me zou de foto’smoeten hebben. En dan? Tja, laat ik dat vanuit Nederland maar gaan schrijven,dan gaat dat wat makkelijker dan vanuit Luxemburg.

Roept u maar: “Smoesjes, vroegerschreef je over een zonsverduistering vanuit het bos in Turkije en een maand wonen op de noordpool.” Klopt,maar in het verleden behaalde resultaten bieden geen garantie voor de toekomst.Al deze dingen zijn vroeger gebeurd en beschreven. Daar heb ik plezier aanbeleefd en daar ben ik trots op. En ik wil heel graag verder de wereldverkennen en u laten mee genieten.

Weet u wat: zaterdag ga ik inAmsterdam op onderzoek naar wat religieuze kunst inhoudt. De Nieuwe Kerk op deDam wordt mijn bestemming. Dat wordt spannend. Het zit tegenover de AlbertHeijn waar ik mijn vorige avontuur had beleefd. Nu weet ik echter niet of deomgeving de gebeurtenissen op roept of dat de avonturier er naar op zoek gaat.Beauty is in the eye of the beholder. Misschien adventure ook wel. Dit wasvroeger het geval. Ik laat u dit weekend weten of ik in het verleden of in hetheden leef. En waarom ik nu een belofte doe over de toekomst?  Omdat ik zo in het verleden leef dat ik zelfsCulture Club-voorman Boy George wist te citeren. Met tijd koop ik inderdaadgeen tijd, maar de man had de bewuste hit in mijn geboortejaar 1982!! Vandaagis de eerste dag van het nieuwe jaar. Tijd voor goede voornemens. Het is dat ikniet meer kijk naar het verleden, maar anders had ik kunnen kijken hoe vaak ikme daar daadwerkelijk aan heb gehouden.

Het is de laatste dag voor mijn reis naar Moldavie en in koken heb ik helemaal geen zin. Het zal wel weer een pizza worden, maar eerst moet er nog even een half mueslibrood gekocht worden voor onderweg. Bij het betreden van mijn favoriete Appie achter de Dam weet ik echter nog niet dat de Zaanse grootgrutter mij voor een jaar de toegang zou gaan ontzeggen.

Op de groenteafdeling neem ik ‘n zakje om mijn boodschappen in te doen voor als ik heb afgerekend. Want op een drukke zondagmiddag willen ze nog wel eens op zijn bij de kassa.

Maar bij de broodafdeling kom ik van een koude kermis thuis: er is geen mueslibrood! Mijn gevoel zegt paniek, mijn verstand vraagt zich af wat mijnheer cactus zou doen. Kalm blijven, anders wordt je over reden is zijn credo, dus achter elke rieten mand geef ik eerst de winkelwagentjes voorrang, terwijl ik met mijn ziel onder de arm mij richt op de schier-onmogelijke taak. Een vervanging zoeken voor het hemelse halfje met haver en hazelnoten.

Terwijl ik mijmer over hoe goed Moses het had in de woestijn, toen God het Manna uit de hemel deed nederdalen, hoor ik een oorverdovend lawaai. Als God mijn gebeden heeft verhoord, dan ligt dit manna heel waarschijnlijk zwaar op de maag. Maar wat er naar beneden kwam was zeer zeker niet eetbaar. De blauwe dikke ronden pijpen van een trapleuning waren klaarblijkelijk te zwaar voor het betonnenmuurtje bij de nooduitgang en vulde na zijn daad demonstratief het portiekje. Alsof het arme ding wilde zeggen:"Niet alleen het mueslibrood, maar ook de koek is op." Aangezien ik net een nieuwe Sony DSC H10 digitale camera had gekocht, leg ik het tafereel (een stil leven was het zeker niet) vast voor het thuisfront.

"Mag ik u vragen waarom u een foto neemt in onze winkel?" vraagt een jonge man aan me met een zakelijke toon. Hij zal wellicht enkele jaren jonger zijn dan ik. Het schijnt dat hij assistent bedrijfsleider is. In de zakenwereld wordt dat afgekort als ‘ass b-l’. Ik weet nu waarom. "Nou ik kom hier een kleine boodschap doen en plots werp een pijp zich aan mijn voeten. Ik dacht: "Die pijp geeft voor mijn neus de pijp aan Maarten. Het minste wat ik kan doen is een foto maken en een ‘im memoriam’ schrijven op mijn weblog." "Mijnheer, ik verzoek u direct om de foto te verwijderen."

Om een lang verhaal kort te maken: Ick habe es nicht gewist.

Terwijl ik voor de schimmelkazen sta te twijfelen tussen brie en camembert voor op brood, zie ik in een ooghoek een grijs doosje staan op de cruesli. Mijn nieuwsgierigheid leidt me naar het doorzichtige bakje wat blijkbaar een grijze inhoud bevat. De stikker met Hollandse Aardbeien lijkt zich op het verkeerde produkt te bevinden, maar de vliegjes zal het een worst wezen wat de inhoud ooit is geweest.

"Zou je hier een foto van mogen maken?" Spookt het door mijn hoofd. Het is geen ongeluk, sterker nog, mijn gevleugelde kompanen zoemen alsof ze de lotto hebben gewonnen. Alleen door middel van een filmpje is dit schouwspel vast te leggen. Jacques Cousteau en Steve Irwin hebben het loodje gelegd, dus het is tijd voor een nieuwe generatie documentairemakers. Een worsteling tussen leeuwen, buffels en krokodillen haalde op youtube al 33,502,319 kijkers. maar het volgen van een vliegje is pas een ECHT technisch hoogstandje. Zo gezegd, zo gedaan en met mijn meesterwerk op zak hoef ik alleen nog de kassa te passeren, op mijn stalen ros te stappen en een nieuwe carriere kan beginnen.

"Wilt u even meekomen? U bent vriendelijk verzocht om de foto te wissen en na enkele minuten wordt ik gebeld door een meisje dat u wederom aan het fotograferen bent! Waarom neemt u nog een keer een foto? De ass b-l spreekt me toe alsof ik verantwoordelijk ben voor het naar beneden laten vallen van de pijp. " "Het was een filmpje, geen foto" is waarschijnlijk niet het antwoord dat de jongeman wilt horen. "U zei: ‘Ik verzoek u direkt om de foto te verwijderen’ in plaats van ‘Ik verzoek u om de foto direkt te verwijderen’ " zal waarschijnlijk ook als een betweterige opmerking worden opgevat. Ik besluit maar te buigen en mee te werken. Dat zal ik ten slotte ook moeten doen als ik in Moldavie eventueel problemen zou krijgen met de echte douane. De foto moest gewist worden voor de ogen van assistent-bedrijfsleider en beveiligingsbeambte. Maar de pret was nog niet voorbij. Voor ik mocht gaan moest ik even in de CEL en werd er een gepaste straf bedacht.

Tralies in het glas, een stoeltje zonder poten dat vast zit met dikke bouten aan de muur en een deur zonder klink zouden mij van het dynamische duo moeten houden terwijl ze een oplossing voor de criminele activiteiten proberen te vinden. En net voordat ik test of deze bouten net zo rot zijn als die waarmee de blauwe leuning vast zat wordt ik alweer vrijgelaten. "Het spijt ons, maar er is niet anders mogelijk dan een jaar lang toegangsverbod tot ons filiaal. Als u zich hier niet aan houdt, dan zullen wij de politie moeten inschakelen. Ik hoop dat u zich hier aan houdt en dat we als vrienden uit elkaar kunnen gaan." Op het verzoek om elkaar toe te voegen bij Hyves werd niet ingegaan. Apart, want menigeen heeft mensen op de lijst met wie ze nooit bevriend zijn geweest. En trouwens, op hun humeur af te gaan waren ze al zeker 12 maanden niet gekrabbeld. Maar ik ben blij dat ik AH mag verlaten. Bij de ingang staat trouwens niet dat het verboden is om foto’s te maken. Maar dat doet er allemaal niet meer toe. Ik wil een pizza. Ik bel Menora en ze lijken verbaasd als ik een pizza bestel met ham, ananas en champignons. Tja, het lijkt mij ook een vreemde combinatie, maar volgens mij heb ik ooit eerder vruchten met zwammen in de winkel gezien.

Finland, het was een mooi land. In ieder geval toen ik er was. Het mooiste wat me is bijgebleven is dat ik een maand lang de naam Wilders niet heb gehoord. Wildernis was er daarentegen genoeg. Het schijnt dat Geertje de gemoederen flink heeft bezig gehouden in ons land. Maar waar je op een kluitje zit heb je al snel last van elkaar.
Afgelopen zaterdag was ik toevallig op de Dam en zag daar een vreemde verschijning. Iemand met zwarte kleding, die niet bereid was om zijn gezicht te laten zien. Hij sprak geen Nederlands, sterker nog, deze persoon was helemaal niet spraakzaam. Zijn lichaamstaal sprak echter boekdelen. De zware riem met knopjes er op gaven mij de indruk dat hij weinig goeds van plan was. De duisternis hing om hem heen en werken voor zijn geld deed hij niet. Nee, de vreemdeling wilde alleen zijn handje ophouden, geld ophalen was zijn doel. Maar hij ging niet met de pet rond. Zijn hoofddeksel gaat nooit en of te nimmer af. Nou misschien één keer, op zijn sterfbed. Dan zal zijn familie bij hem zijn. De volgende generatie die goed doet wat hij onjuist heeft aangepakt.
Wat is er dan fout gegaan? Waarschijnlijk heeft deze figuur in een ver land geleefd in de woestijn. Ik noem hem bij deze A. A heeft zijn moederland verlaten om heil te zoeken in een nieuwe omgeving. Hij heeft talent, maar talent alleen is niet genoeg. A heeft niet de juiste begeleiding gekregen. Het is geprobeerd, maar zijn begeleider was koppig en luisterde niet naar de raad van wijze mannen om hem heen. "Je moet niet alleen naar het potentieel kijken. Er zal iemand slechte lessen aan deze jongeling geven. En als hij deze aanneemt, dan zijn de problemen niet te overzien."
De naïeve coach dacht dat het zo’n vaart niet zou lopen en gaf de nodige positieve aandacht en begeleiding. Maar door zijn kop in het zand te steken voor de zwakheden van A, kon A uitgroeien tot een koppige rebel die uiteindelijk zijn leermeester in de steek liet voor een nieuwe leraar. Deze nieuwe docent zou A opstoken tegen het nest waar hij liefdevol in is opgenomen. Verblind als A is, start hij een oorlog tegen degene die hem uit zijn moederland heeft gehaald.
De raad van wijze mannen bleef hoop houden en zag een lichtpuntje in de duisternis. "Er zal een nieuwe generatie opstaan. De zoon van A zal doen wat recht is in onze ogen".
A is uiteindelijk geworden tot een zwartgeklede vreemdeling in onze wereld die de nieuwe situatie slecht weet in te schatten en alleen maar wraak wilt. Hijzelf is het probleem niet, maar de ander. Dat denkt de tegenpartij ook. Laten we hiervan leren. Hier onder een foto van een bedelende A, zoals ik hem tegenkwam op de Dam tijdens het Wilders protest.

Het is mijn negende dag in Finland, maar ik had nog niet eerder de tijd om mijn reisverslag te plaatsen.

Ik ken al 1 woord Fins: kahvi. Toen ik op het Schiphol aankwam, besloot ik naar Ako te gaan en een boek aan te schaffen. ´Hoe starbucks mijn redding werd´ verhaalt over een man die manager was geweest bij een gigantisch Amerikaans reclamebedrijf, Hij ontmoette de ´groten der aarde´, maar ging failliet, kreeg een hersentumor  en moest uiteindelijk koffie verkopen om zijn verzekering te kunnen betalen.

´t Leek me interessant en toen ik afrekende bij de kassa zei de verkoper op Schiphol:´Je kan het hier achter meteen uitproberen´. De glimlach verried dat hij de grap maakte elke keer als het boek over de toonbank ging. En inderdaad, enkele seconden later stond ik oog in oog met een wereldweid fenomeen waarmee in tot dan toe nog niet mee in aanraking was gekomen.

`Een Tazo thee aub´. ´Het is allebei Tazo´, antwoord de verkoopster. Alsof ik dat niet wist. ´De onderste aub´ ´Tazo Chai Tea´ schreeuwde ze naar haar collega, doorgewinterd als ze was. Ik snap dit niet. Als ik thee met melk wil, dan zeg ik het wel. Al gaat het wel heel ver om ´Tazo Chai Tea Latte´ te zeggen, zeker aangezien chai gewoon THEE betekent en ze maar twee soorten thee hebben!!!!

Op mijn beker staat dat ik ´zeldzame zwarte en groene thee melanges; kruidenthee´ heb besteld. Al vraag ik me af hoe zeldzaam de thee is die de grootste koffieverkoper ter wereld verkoopt. Het is alsof je bij Kentucky Fried Chicken komt en er staat op de verpakking ´zeldzaam kippenvlees; kipburger´. Dan lach je je toch ook rot, omdat je weet dat de kip genetisch gemanipuleerd is in Barneveld.

Ach, al met al heb ik me wel vermaakt. Gelukkig kreeg ik te horen dat ik in het vliegtuig in rij 15 v/d 28 mocht zitten. Terwijl ik met mijn medepassagiers besprak dat je bij de vleugels en achterin de meeste overlevingskansen hebt bij het neerstorten, keek een andere reiziger me tijdens het voorbij lopen met een vuile blik aan. Alsof ik er wat aan kon doen dat hij plaats moest nemen in rij 9. Het blijft trouwens vreemd dat er geen rij 13 is in het vliegtuig, in verband met bijgelovigen. De mensen in rij 14 zaten er echter enorm ontspannen bij. Ik heb ze maar niet gewezen op mijn `ontdekking`. Ook viel het op dat er 5 stoelen naast elkaar stonden, namelijk A, C, D, E en F. Ik zie het al voor me dat een lolbroek weigert te gaan zitten in stoel B ´omdat dat nu eenmaal ook 1 en 3 aan elkaar is.

Opsteigen is prettig, omdat je weet vanwaar je vertrekt. Het landen is echter een ander verhaal. Tijdens de tussenstop leken we midden in een Zweeds meer terecht te komen. Maar dat bleek dat de landingsbaan naast dit meer is aangelegd, omdat er dan geen huizen in de buurt zijn, van waar uit mensen klagen over het geluidsoverlast. Hollanders bouwen geen vliegveld naast een meer. Nee, zij pompen het Haarlemmermeer gewoon leeg en bouwen het vliegveld op de bodem. Probleem opgelost. Ware het niet dat de uitbreidingen van Schiphol steeds dichter naar de woonwijken toe komen. Klagende buurtbewoners houd je altijd. Je zou bijna de dijken doorprikken om van de klagers af te zijn. Er zou dan ook geen Starbucks meer zijn in Nederland. Dan zal de Ako-medewerker toch echt een nieuw grapje moeten verzinnen.

Dagboek van een Rotterdammer

Feyenoord was al sinds 1999 geen kampioen meer geworden, maar 2008 leek zelfs in elk aspect een topjaar te gaan worden. Tot mijn vrouw vertelde dat de computerkamer ingericht moest worden als slaapkamer. We zouden namelijk gezinsuitbreiding krijgen. Bovendien kreeg ik de opdracht om de zolder om te bouwen tot hobbykamer.
Het eerste wat dan door je kop spookt is: ‘Had ik me maar laten steriliseren.’

‘Ik verwacht wel dat je stopt met het bezoeken van voetbalwedstrijden op zondag’ gaat ze zeggen. Dwingend. Op zo’n quasi-lieve manier. Elke man weet dan dat ie geen alternatief meer heeft.
Ken je dat gevoel? Dat je krijgt als je vrouw tegen je zegt: ‘Ik wil even met je praten’. Op zo’n moment voel je je als een kalfje van negen maanden oud, dat de slachterij wordt ingesleurd. Je hebt geen idee wat er gaat gebeuren, maar veel goeds kan het nooit zijn.

Tevens zou ze willen dat ik ga stoppen met roken en vrijdagavond stappen met de jongens zit er ook niet meer in. Dat kleine roze monster was vast van plan om mijn leven te gaan verpesten. Het kan niet anders dan dat het een meisje zou worden.
Vrouwen lijken een soort van aangeboren talent te hebben om het bloed onder je nagels vandaan te halen. Nu zeg ik wel aangeboren, maar dit misbaksel is al begonnen met mijn leven te ruïneren, nog voor ze ook maar één voet op de wereld heeft gezet.
Het kan niet anders dan dat ze zo’n arrogant artistiek typ wordt, die op een pottenbakkerscursus gaat en haar moeder er ook nog eens mee naartoe sleurt.
En ze wordt lesbisch. Een lesbische pottenbakster, die tofu eet in plaats van speklapjes. En niet meer mee wilt naar de camping op Bakkum, omdat ze gaat backpacken in Thailand.

‘Henk, Henk’ zegt ze. ‘Ik snap dat dit allemaal rauw op je dak komt vallen, maar ik ben niet zwanger. Maar we krijgen wel een meisje in huis.’
‘Huh, een meisje?’, zeg ik. ‘Moet zij dan in de logeerkamer? En hoe zit dat dan?’

‘Je kent toch wel die studente die ik heb leren kennen in het crea-café? Ze zoekt woonruimte en ik heb gezegd dat ze bij ons kan komen wonen.’

‘Wat!’ zeg ik. ‘Ik moet dat wijf niet in mijn logeerkamer hebben!’
‘Henk’ zegt ze zacht. ‘De logeerkamer is voor jou. En trouwens, de zolder, daar willen we voortaan gaan pottenbakken.’

Deze week gaat een zeer speciale documentaire in première, namelijk ‘Het evangelie van Caesar’. Programmamaker Jan van Friesland beweert na lang onderzoek dat Jezus Christus nooit bestaan heeft, maar dat men het verhaal van Keizer Julius naar Palestina heeft gebracht, alwaar men er een Joodse twist aan heeft gegeven. Misschien heeft de man wel gelijk als hij zegt dat Jezus nooit heeft bestaan. Misschien ook niet. Wat dat betreft kan ik ook met veel bewijs komen dat Johan Cruijff de Messias is.
JC heeft namelijk gigantisch veel overeenkomsten met zijn initiaalgenoot uit de eerste eeuw. Bijvoorbeeld het getal 14. Men zegt wel altijd dat Jezus 12 apostelen had aangesteld, maar dat is een miscalculatie. Natuurlijk waren daar de bekende 12, maar nadat Judas zelfmoord had gepleegd werd volgens Handelingen 1:26 deze plaats ingenomen door Mattias. Bovendien was er nog de apostel Paulus, die tot geloof kwam toen hij de stem van Jezus tot hem hoorde spreken en hem opriep om het evangelie te verspreiden. Samen opgeteld zijn dit 14 apostelen.
Ten tweede kent men in het leven van Johan 2 periodes: 1 voor het hout en een erna. Je vraagt je misschien af wat ik hiermee bedoel maar dat leg ik nu uit. De Amsterdammer was in zijn jeugd een begenadigd honkballer en op een gegeven moment heeft hij besloten zijn honkbalknuppel neer te leggen, zodat hij het Nederlandse volk kon redden door middel van voetbal.

Daarmee kom ik bij het derde punt. Zijn bijnaam is El Salvador, oftewel de verlosser. Overal waar hij kwam verrichtte hij wonderen. Bovendien won Ajax in 1972 de Champions League door twee doelpunten tegen Internazionale. Het jaar erna deed hij het kunstje nog eens over door Juventus in de finale uit te schakelen. Zo bevrijdde hij ons in zijn eentje van de Romeinse overheersers.
Men heeft het wel altijd over Jezus en de Heilige Geest die werd uitgestort nadat hij hier op aarde was, maar dit heeft paralellen met onze favoriete Betondorpeling. Na het stoppen van zijn actieve carriere begon hij met het coachen van jonge spelers bij Ajax en Barcelona. Hij hoefde niet zelf op het veld te staan, zolang zijn geest maar door de spelers werkte.
Uiteindelijk herinnert iedereen zijn verlossend werk, prestaties waar niemand aan kan tippen en bovenal zijn wijze spreuken die eerst onbegrijpelijk lijken, maar vol waarheid blijken te zitten. Zijn geest werkt heden ten dage nog door in zijn discipelen, maar uiteindelijk verlangt het gehele volk nog steeds elke dag naar zijn wederkomst.

Hallo allemaal,

Vandaag is de herhaling van That’s The Question waar ik (Maarten Laarhoven) in zit. Veel mensen zijn niet naar mijn web-log gegaan, maar naar Maarten.web-log.nl terwijl de mijne Naartem.web-log.nl is. Tegenwoordig kunt u ook op mijn site komen via Naartem.com

Als u een financiële bijdrage voor HET KINDERHUIS in Cahul Moldavië wilt leveren kan dat door geld over te maken naar:

Pinkstergemeente Agapè. Leliestraat 14, Koog aan de Zaan. Rekeningnummer 5050081 tgv project kinderhuis Moldavië

Wilt u CHANI CURRIE persoonlijk sponsoren zodat ze haar werk kan blijven doen in Moldavië, dan kan dat door geld over te maken naar:

Pinkstergemeente Agapè. Leliestraat 14, Koog aan de Zaan. Rekeningnummer 5050081 tgv Chani Currie

Hartelijk dank voor het lezen van mijn web-log. Als u wat meer informatie hier over wilt kunt u natuurlijk een reactie plaatsen. Dan neem ik contact met u op.

Vriendelijke groeten,

Maarten laarhoven

Het is de zaterdag voor Pinksteren. Elk winkelcentrum is bezaaid met shoppend publiek dat inslaat alsof het de caravan voor een vierweekse vakantie naar Frankrijk moet vullen. Iedereen lijkt met zichzelf bezig te zijn, totdat de klok twaalf uur slaat. De magische spreuk is: “Gratis, gratis”.
Terwijl ik om mij heen, zoekende naar de brenger van dit goede nieuws, zie ik een man die zich met moeite staande kan houden. Zijn populariteit lijkt groter dan die van Beyoncé, alleen wat zijn figuur betreft moet hij zijn meerdere erkennen in die van miss Knowles. Maar de boodschap is duidelijk en ik laat me dat geen tweede maal zeggen. Terwijl ik mijzelf een weg naar voren baan, hoor ik een geluid dat lijkt op het kraken van beenderen onder mijn schoenen.

Het blijkt het massaal openen van blikjes frisdrank te zijn. Elke seconde telt, want als ik mijn hoofd boven het slagveld uitsteek zie ik de kar met blikjes sneller slinken dan de biervoorraad tijdens Pinkpop. Ondanks de tegenwerking van enkele brugpiepers weet ik een touchdown te scoren en zo de laatste acht blikjes mij toe te eigenen.
Bezweet en voldaan trek ik mij terug in mijn flatje om uit te vinden of mijn prooi de moeite waard is geweest. Een man met stoppelbaard staart me aan. Zijn beeltenis bevindt zich op een grijze achtergrond en het is mij een raadsel waarom hij de aandacht moet trekken voor het goedje. Het is eigenlijk niet te definiëren, maar dat hoeft ook niet. Ik ben student, het drankje is gratis, dus ik drink de andere zeven blikjes ook leeg. Het smaakt een beetje vreemd, maar wel lekker.
De bijbehorende website bevestigt mijn vermoedens. Drinkme.nl toont inderdaad het blauw-witte logo van de light-drank.
De eerste keer dat ik het dronk was ik als klein jochie met een Amsterdamse sportvereniging in Duitsland. ’s Nachts plunderden de jongeren de keuken, maar alles was op, behalve één krat. Niemand was er bereid voor te betalen, maar zolang het gratis is klaagt niemand. Die nacht heb ik mezelf twee dingen beloofd. Ten eerste wil ik later student worden, want dan weet je overal gratis dingen te scoren. Ten tweede wil ik nooit meer Rivella light drinken. Jammer genoeg heb ik van de week de belangrijkste van de twee beloftes gebroken.