Het is de laatste dag voor mijn reis naar Moldavie en in koken heb ik helemaal geen zin. Het zal wel weer een pizza worden, maar eerst moet er nog even een half mueslibrood gekocht worden voor onderweg. Bij het betreden van mijn favoriete Appie achter de Dam weet ik echter nog niet dat de Zaanse grootgrutter mij voor een jaar de toegang zou gaan ontzeggen.

Op de groenteafdeling neem ik ‘n zakje om mijn boodschappen in te doen voor als ik heb afgerekend. Want op een drukke zondagmiddag willen ze nog wel eens op zijn bij de kassa.

Maar bij de broodafdeling kom ik van een koude kermis thuis: er is geen mueslibrood! Mijn gevoel zegt paniek, mijn verstand vraagt zich af wat mijnheer cactus zou doen. Kalm blijven, anders wordt je over reden is zijn credo, dus achter elke rieten mand geef ik eerst de winkelwagentjes voorrang, terwijl ik met mijn ziel onder de arm mij richt op de schier-onmogelijke taak. Een vervanging zoeken voor het hemelse halfje met haver en hazelnoten.

Terwijl ik mijmer over hoe goed Moses het had in de woestijn, toen God het Manna uit de hemel deed nederdalen, hoor ik een oorverdovend lawaai. Als God mijn gebeden heeft verhoord, dan ligt dit manna heel waarschijnlijk zwaar op de maag. Maar wat er naar beneden kwam was zeer zeker niet eetbaar. De blauwe dikke ronden pijpen van een trapleuning waren klaarblijkelijk te zwaar voor het betonnenmuurtje bij de nooduitgang en vulde na zijn daad demonstratief het portiekje. Alsof het arme ding wilde zeggen:"Niet alleen het mueslibrood, maar ook de koek is op." Aangezien ik net een nieuwe Sony DSC H10 digitale camera had gekocht, leg ik het tafereel (een stil leven was het zeker niet) vast voor het thuisfront.

"Mag ik u vragen waarom u een foto neemt in onze winkel?" vraagt een jonge man aan me met een zakelijke toon. Hij zal wellicht enkele jaren jonger zijn dan ik. Het schijnt dat hij assistent bedrijfsleider is. In de zakenwereld wordt dat afgekort als ‘ass b-l’. Ik weet nu waarom. "Nou ik kom hier een kleine boodschap doen en plots werp een pijp zich aan mijn voeten. Ik dacht: "Die pijp geeft voor mijn neus de pijp aan Maarten. Het minste wat ik kan doen is een foto maken en een ‘im memoriam’ schrijven op mijn weblog." "Mijnheer, ik verzoek u direct om de foto te verwijderen."

Om een lang verhaal kort te maken: Ick habe es nicht gewist.

Terwijl ik voor de schimmelkazen sta te twijfelen tussen brie en camembert voor op brood, zie ik in een ooghoek een grijs doosje staan op de cruesli. Mijn nieuwsgierigheid leidt me naar het doorzichtige bakje wat blijkbaar een grijze inhoud bevat. De stikker met Hollandse Aardbeien lijkt zich op het verkeerde produkt te bevinden, maar de vliegjes zal het een worst wezen wat de inhoud ooit is geweest.

"Zou je hier een foto van mogen maken?" Spookt het door mijn hoofd. Het is geen ongeluk, sterker nog, mijn gevleugelde kompanen zoemen alsof ze de lotto hebben gewonnen. Alleen door middel van een filmpje is dit schouwspel vast te leggen. Jacques Cousteau en Steve Irwin hebben het loodje gelegd, dus het is tijd voor een nieuwe generatie documentairemakers. Een worsteling tussen leeuwen, buffels en krokodillen haalde op youtube al 33,502,319 kijkers. maar het volgen van een vliegje is pas een ECHT technisch hoogstandje. Zo gezegd, zo gedaan en met mijn meesterwerk op zak hoef ik alleen nog de kassa te passeren, op mijn stalen ros te stappen en een nieuwe carriere kan beginnen.

"Wilt u even meekomen? U bent vriendelijk verzocht om de foto te wissen en na enkele minuten wordt ik gebeld door een meisje dat u wederom aan het fotograferen bent! Waarom neemt u nog een keer een foto? De ass b-l spreekt me toe alsof ik verantwoordelijk ben voor het naar beneden laten vallen van de pijp. " "Het was een filmpje, geen foto" is waarschijnlijk niet het antwoord dat de jongeman wilt horen. "U zei: ‘Ik verzoek u direkt om de foto te verwijderen’ in plaats van ‘Ik verzoek u om de foto direkt te verwijderen’ " zal waarschijnlijk ook als een betweterige opmerking worden opgevat. Ik besluit maar te buigen en mee te werken. Dat zal ik ten slotte ook moeten doen als ik in Moldavie eventueel problemen zou krijgen met de echte douane. De foto moest gewist worden voor de ogen van assistent-bedrijfsleider en beveiligingsbeambte. Maar de pret was nog niet voorbij. Voor ik mocht gaan moest ik even in de CEL en werd er een gepaste straf bedacht.

Tralies in het glas, een stoeltje zonder poten dat vast zit met dikke bouten aan de muur en een deur zonder klink zouden mij van het dynamische duo moeten houden terwijl ze een oplossing voor de criminele activiteiten proberen te vinden. En net voordat ik test of deze bouten net zo rot zijn als die waarmee de blauwe leuning vast zat wordt ik alweer vrijgelaten. "Het spijt ons, maar er is niet anders mogelijk dan een jaar lang toegangsverbod tot ons filiaal. Als u zich hier niet aan houdt, dan zullen wij de politie moeten inschakelen. Ik hoop dat u zich hier aan houdt en dat we als vrienden uit elkaar kunnen gaan." Op het verzoek om elkaar toe te voegen bij Hyves werd niet ingegaan. Apart, want menigeen heeft mensen op de lijst met wie ze nooit bevriend zijn geweest. En trouwens, op hun humeur af te gaan waren ze al zeker 12 maanden niet gekrabbeld. Maar ik ben blij dat ik AH mag verlaten. Bij de ingang staat trouwens niet dat het verboden is om foto’s te maken. Maar dat doet er allemaal niet meer toe. Ik wil een pizza. Ik bel Menora en ze lijken verbaasd als ik een pizza bestel met ham, ananas en champignons. Tja, het lijkt mij ook een vreemde combinatie, maar volgens mij heb ik ooit eerder vruchten met zwammen in de winkel gezien.